วันนี้รู้สึกว่างๆ ก้อเลยมาระบายนิดหน่อยอ่ะ

   ก้อมีวันนึงตื่นนอนแต่เช้าเลย  ดูนาฬิกาหัวเตียง  ว้าก!!ตายแระสายแน่  ก้อเลยรีบอาบน้ำ  แปรงฟันไปเรียนพิเศษ  เดินไปหน้าบ้านพอดีรถมา  ก้อเลยรีบวิ่งขึ้นรถทันที  นั่งไปได้สักครึ่งทาง  รู้สึกเหมือนว่าลืมอารายบางอย่าง  นึกยังงัยก้อนึกไม่ออก  เราลืมอารายกานเนี่ย  ไม่ได้ลืมหรอกมั้ง  พอนั่งรถไปอีกหน่อยคลำดูกระเป๋า  ว้าก!! ตายแระลืมเอากระเป๋าตังค์มา  ทำงัยดีว่ะเนี่ย  แม่ง!เงินโทรศัพท์ก้อติดลบ 3 บาท  ประเทศไทยอารายจาซวยขนาดนี้  ก้อเลยรวบรวมความกล้าทั้งหมดยืมโทรศัพท์ลุงคนที่นั่งข้างๆ ลุงเขาก้อบอกว่าไม่มีตังค์เหมือนกาน  โอ้ย!ชีวิตช่างเศร้า  จาทำไงดีวะเนี่ย 

   พอรถมาถึงตลาดรังษินาเราก้อเลยรีบวิ่งลงรถไปหาลุงคนขับ  ส่งสายตาวิ้งๆๆ แล้วพูดว่า ลุงค่ะ เอ่อ...หนูลืมเอาเงินมาคะลุง หนูขอจ่ายวันหน้าได้มั้ยคะ  ลุงเขาก้อตอบมาว่าไม่เปนไรหนู  ความรู้สึก ณ ตอนนั้น โอ้..อยากจาร้องไห้  ลุงรู้มั้ยคะว่าลุงใจดีมากเลย  ขอบคุณคะ  แล้วก้อนึกขึ้นได้ว่าไม่มีเงินสักกะตางเดียวจาไปเรียนยังงัยว่ะ  ก้อเลยไปขอยืมเงินจากผู้โดยสารที่นั่งมาด้วยกันนั่นแหละ  เขาก้อเลยให้มา 3 บาท  โอ้..เปนปลื้มมากเลย  เราก้อเลยรีบวิ่งไปหยอดตู้โทรศัพท์ให้เพื่อนมารับ แล้วก้อไปทันเรียนพิเศษจนได้  เฮ้อ ... เรื่องราวก้อจบเพียงแค่นี้แหละ

  
   ป.ล.จนตังค์คืนลุงเขาแล้วแระ  ลุงเขาก้อหัวเราะ  สงสัยจาขำในตัวเรามากนะเนี่ย